تاثیر دیابت در نعوظ یکی از مهمترین موضوعاتی است که در موضوع سلامت جنسی مردان مورد بررسی قرار میگیرد. دیابت به عنوان یک بیماری مزمن، اثرات مخربی بر سیستم عروقی، عصبی و هورمونی بدن دارد و این تغییرات به طور مستقیم میتوانند عملکرد جنسی مردان را دچار اختلال کنند. بسیاری از مردان دیابتی با درجات مختلفی از اختلال نعوظ مواجه میشوند و این مسئله به شدت بر کیفیت زندگی فرد و روابط زناشویی تاثیر میگذارد. از دید اورولوژی، شناخت مکانیسمهای این مشکل و انتخاب درمان مناسب نقش کلیدی در مدیریت بیماران دارد.
تشخیص اختلال نعوظ ناشی از دیابت
یک اورولوژیست در بررسی مشکلات جنسی بیماران دیابتی ابتدا به شرح حال دقیق و معاینه بالینی توجه میکند. پزشک با پرسش در مورد مدت زمان ابتلا به دیابت، سطح کنترل قند خون، وجود بیماریهای همراه مانند فشار خون یا چربی بالا و بررسی داروهای مصرفی، دید جامعتری نسبت به شرایط بیمار پیدا میکند.
در مرحله بعد، تستهای تشخیصی مختلفی برای بررسی وضعیت عروقی و عصبی آلت انجام میشود. سونوگرافی داپلر آلت برای بررسی جریان خون، و تستهای عصبشناسی برای ارزیابی نوروپاتی از جمله روشهای رایج هستند. همچنین آزمایش خون برای سنجش سطح تستوسترون و سایر هورمونها درخواست میشود تا در صورت وجود اختلال هورمونی، درمان مناسب آغاز گردد.
اثر دیابت بر عملکرد نعوظ
نعوظ فرایندی پیچیده است که نیازمند عملکرد هماهنگ سیستم عصبی، عروقی و هورمونی است. در بیماران دیابتی، این سه مسیر بهطور همزمان تحت تاثیر قرار میگیرند.
آسیب عروقی و کاهش جریان خون در آلت تناسلی
دیابت با ایجاد تغییرات در دیواره عروق خونی باعث تنگی و سخت شدن آنها میشود. این حالت که آترواسکلروز نام دارد، جریان خون به آلت را کاهش میدهد. از آنجا که نعوظ وابسته به ورود خون کافی به بافت اسفنجی آلت است، کاهش خونرسانی موجب ضعف یا ناتوانی در ایجاد و حفظ نعوظ میشود.
نوروپاتی دیابتی و تاثیر بر اعصاب جنسی
بالا بودن طولانیمدت قند خون به اعصاب محیطی آسیب میزند و این آسیب که نوروپاتی نام دارد، میتواند انتقال پیامهای عصبی از مغز به آلت را مختل کند. در نتیجه حتی در صورت وجود میل جنسی، سیگنال لازم برای شروع فرایند نعوظ به درستی منتقل نمیشود.
اختلال هورمونی و کاهش تستوسترون
دیابت همچنین میتواند سطح هورمون تستوسترون را کاهش دهد. این هورمون نقش اساسی در میل جنسی و عملکرد نعوظ دارد. کاهش آن باعث کاهش میل جنسی و ضعف در ایجاد نعوظ میشود. در بیماران دیابتی که دچار چاقی و مقاومت به انسولین هستند، این مشکل شایعتر است.
بیشتر بدانید: بهترین متخصص اورولوژی کیست؟
شیوع اختلال نعوظ در بیماران دیابتی
بر اساس مطالعات پزشکی بیش از نیمی از مردان مبتلا به دیابت نوع ۲ در طول زندگی خود درجاتی از اختلال نعوظ را تجربه میکنند. حتی مردان جوان دیابتی نیز در مقایسه با همسالان سالم خود، بیشتر در معرض این مشکل هستند. اهمیت این مسئله تنها به بعد جنسی محدود نمیشود؛ اختلال نعوظ میتواند نشانگر اولیه آسیبهای عروقی ناشی از دیابت و حتی هشدار برای بیماریهای قلبی باشد.
رویکرد اورولوژی به درمان اختلال نعوظ در بیماران دیابتی
پزشکان برای درمان اختلال نعوظ در بیماران دیابتی از رویکرد چندمرحلهای استفاده میکند.
درمان دارویی با مهارکنندههای PDE5
داروهایی مانند سیلدنافیل (ویاگرا)، تادالافیل و واردنافیل از اولین انتخابها هستند. این داروها با افزایش جریان خون در آلت به ایجاد و حفظ نعوظ کمک میکنند. با این حال، در بیماران دیابتی پاسخ به این داروها ممکن است کمتر از افراد غیر دیابتی باشد.
محدودیتها و موارد منع مصرف داروها
اورولوژیستها همواره به تداخل داروهای درمان نعوظ با داروهای قلبی و فشار خون توجه میکنند. برای مثال، مصرف همزمان سیلدنافیل با نیتراتها میتواند خطرناک باشد. بنابراین انتخاب دارو باید تحت نظر پزشک و بر اساس شرایط عمومی بیمار انجام گیرد.
تزریق داخل آلت و داروهای موضعی
اگر داروهای خوراکی موثر نباشند، اورولوژیستها از تزریق داروهای گشادکننده عروق مانند آلپروستادیل مستقیماً به آلت استفاده میکنند. این روش با افزایش جریان خون موضعی باعث ایجاد نعوظ میشود. استفاده از ژلها و کرمهای موضعی نیز در برخی موارد تجویز میگردد.
روشهای غیر دارویی در درمان تاثیر دیابت در نعوظ
وقتی درمان دارویی کافی نباشد، روشهای غیر دارویی به کار میروند.
دستگاه وکیوم و کاربرد آن در دیابت
دستگاه وکیوم با ایجاد مکش، جریان خون را به آلت هدایت میکند و سپس با استفاده از یک حلقه در پایه آلت، خون حفظ میشود. این روش غیر تهاجمی و بدون عارضه جدی است و در بیماران دیابتی که نمیتوانند دارو مصرف کنند گزینه مناسبی محسوب میشود.
پروتز یا ایمپلنت آلت
در موارد شدید که هیچ روشی موثر نباشد، اورولوژیستها جراحی ایمپلنت آلت یا پروتز آلت تناسلی آقایان را پیشنهاد میدهند. این ایمپلنتها به صورت نیمهسخت یا بادی طراحی میشوند و امکان ایجاد نعوظ پایدار را فراهم میکنند. این روش درمانی قطعی و پایدار به شمار میرود، اگرچه به عنوان آخرین گزینه مطرح میشود.
مشاوره روانپزشکی همراه با درمان توسط متخصص اورولوژی
از آنجا که اختلال نعوظ میتواند جنبه روانی نیز داشته باشد، بسیاری از اورولوژیستها توصیه میکنند بیمار در کنار درمانهای فیزیکی، مشاوره روانشناسی هم دریافت کند. این رویکرد جامع به بهبود کیفیت زندگی بیمار کمک میکند.
بیشتر بدانید: جوانسازی جنسی در آقایان
جراحیهای درمانی تاثیر دیابت در نعوظ
در شرایط خاص، جراحیهای ترمیمی عروق آلت میتواند به افزایش جریان خون کمک کند. این نوع جراحی بیشتر برای بیماران جوانتر و کسانی که آسیب عروقی مشخص دارند انجام میشود. با این حال، رایجترین جراحی اورولوژی برای اختلال نعوظ همان کاشت ایمپلنت آلت است که موفقیت بالایی در بیماران دیابتی دارد. پیشرفت تکنولوژی باعث شده است که ایمپلنتهای جدید عملکرد طبیعیتری داشته و رضایت بیماران را افزایش دهند.
انواع جراحیهای درمانی
- جراحی ترمیم عروق آلت تناسلی: برای بیمارانی که دچار تنگی یا انسداد عروق هستند و هدف آن بهبود جریان خون در آلت است.
- کاشت ایمپلنت آلت (پروتز): رایجترین روش جراحی برای بیماران دیابتی با اختلال نعوظ مقاوم به درمان دارویی.
- ایمپلنت نیمه سخت (مالئبل): پروتزی ساده و انعطاف پذیر که همیشه حالت ثابت دارد و استفاده از آن راحتتر است.
- ایمپلنت بادی (سه قطعهای یا دوقطعهای): پیشرفتهترین نوع پروتز که امکان کنترل طبیعیتر نعوظ را فراهم میکند.
خلاصه مطالب …
تاثیر دیابت در نعوظ موضوعی چند وجهی است که از دیدگاه اورولوژی اهمیت ویژهای دارد. این مشکل نتیجه آسیب همزمان به اعصاب، عروق و هورمونها است و شیوع بالایی در میان بیماران دیابتی دارد. تشخیص دقیق توسط بهترین اورولوژیست در تهران دکتر محمدهادی قیومی و استفاده از روشهای درمانی دارویی، غیر دارویی و جراحی میتواند کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشد. در کنار این درمانها، کنترل قند خون و تغییر سبک زندگی نقش کلیدی در موفقیت درمان دارد. بنابراین، مراجعه به اورولوژیست برای بررسی و درمان اختلال نعوظ در بیماران دیابتی ضرورتی انکار ناپذیر است.
۰ Comments